AmericaArmy.pl

Karabin Kałasznikowa 7,62 mm AK (nazywany także AK 47)

W Związku Radzieckim prace nad bronią wykorzystującą nabój pośredni rozpoczęto w 1944 roku, jednak dopiero w 1946 roku skonstruowano karabin, który po pomyślnym przejściu badań poligonowych i prób doświadczalnych został skierowany do dalszego doskonalenia. Konstruktorem tej broni był Michał Timofiejewicz Kałasznikow. Opracowaną przez niego broń przyjęto do uzbrojenia w 1949 roku, pod nazwą 7,62 karabinek Kałasznikowa, a na stan oddziałów wprowadzono w 1951 roku. Skrót AK pochodzi od rosyjskiej nazwy broni – awtomat Kałasznikowa.

Broń działa na zasadzie wykorzystania energii gazów prochowych, odprowadzanych z lufy do znajdującej się nad nią komory gazowej z tłokiem, uruchamiającym mechanizmy broni. Broń jest ryglowana poprzez obrót zamka. Mechanizm uderzeniowy typu kurkowego, z kurkiem napędzanym sprężyną powrotną, zakrytym. Mechanizm spustowy umożliwia prowadzenie ognia pojedynczego lub seryjnego. Przełącznik rodzaju ognia spełnia jednocześnie rolę bezpiecznika. Karabin jest zasilany amunicją o kalibrze 7,62 mm, mieszczącą się w charakterystycznym, łukowato wygiętym magazynku o pojemności 30 nabojów. Naboje są w nim umieszczone dwurzędowo.

Broń występuje w dwóch podstawowych wariantach, z kolbą drewnianą stałą i ze składaną kolbą metalową – wersja ta nosi nazwę AKS. Wyposażone w nią były wojska powietrzno-desantowe i siły specjalne. Zdecydowanie bardziej rozpowszechniona jest wersja z kolbą stałą. Początkowo do broni nie można było mocować bagnetu, ale niedogodność tę wkrótce usunięto. Do broni można podczepić "granatnik podwieszany" i wyposażyć ją w pasywne noktowizjery. AK 47 znany jest z doskonałej funkcjonalności – broń działa po całkowitym zanurzeniu w wodzie i błocie, niezwykle rzadko zacina się, jest prosta w obsłudze. W czasie wojny w Wietnamie zdarzało się, że żołnierze amerykańscy woleli używać zdobytych AK 47 niż przydzielonych im M16a1, ponieważ te ostatnie były niezwykle wrażliwe na zabrudzenie. Dodatkowo, chromowana lufa karabinu umożliwia sprawne funkcjonowanie w niskich temperaturach.

Wadą broni jest stosunkowo niedoskonały układ celowniczy i niska – jak na karabin – prędkość wylotowa pocisku, wynosząca jedynie 710 metrów na sekundę, spowodowana dużą masą pocisku. W wyniku tego strzelec musi pamiętać o obliczeniu elewacji strzału na odległościach powyżej 300 metrów. Przy długotrwałym strzelaniu ogniem ciągłym broń ma tendencję do przegrzewania się, wskutek czego czasami dochodzi do samoistnych zapłonów nabojów, wprowadzonych do komory nabojowej. W warunkach polowych dość łatwo jest także wgiąć rurę z tłokiem gazowym.

Broń ta jest niezwykle rozpowszechniona. Specjaliści oceniają, że na całym świecie wyprodukowano od 20 do 50 milionów egzemplarzy AK 47 w różnych wersjach. Dla porównania, produkcja karabinu "M16" zamyka się jak dotąd liczbą około 6 milionów wyprodukowanych sztuk.

Długość: 86,9 cm
Waga, magazynek 30-nabojowy: 4,3 kg
Kaliber: 7,62 mm
Zasięg skuteczny: 300 metrów
Prędkość wylotowa pocisku: 710 metrów na sekundę
Szybkostrzelność teoretyczna: 600 strzałów na minutę
Szybkostrzelność praktyczna ogniem pojedynczym: 40 strzałów na minutę
Szybkostrzelność praktyczna krótkimi seriami: około 100 strzałów na minutę
Pojemność magazynka: 30 nabojów

Na podstawie książki Automatyczna broń strzelecka Stanisława Kochańskiego i materiałów producenta, opracował: Inkub