I wojna w Zatoce Perskiej

2009-08-13 22:02:17

O godzinie 2:00 w nocy 2 sierpnia 1990 roku Kuwejt został zaatakowany przez Irak rządzony przez Saddama Hussajna. Granica Iraku z Kuwejtem licząca 242 km była trudna do obrony dla niewielkiej armii Kuwejtu, która broniła się tylko przez 3 dni (ostanie regularne walki trwały do 9 sierpnia, jednak nie miały już większego znaczenia) - armia iracka, świetnie wyszkolona i większa liczbowo, szybko i bez większych problemów zajęła cały Kuwejt wraz ze stolicą - Kuwejt city.
Reszta wojsk kuwejckich wraz z królem Dżaberem al-Ahmed al Sabah i rządem, schronili się na południu w Arabii Saudyjskiej. Świat zareagował natychmiast - już 7 sierpnia ONZ rozpoczęło operację o kryptonimie "Pustynna Tarcza", która polegała na ochronie granicy Arabii Saudyjskiej przed możliwym atakiem Iraku, utworzono koalicję antyiracką w składzie 38 państw. ONZ przyjęło rezolucję wzywająca Saddama Hussajna do opuszczenia Kuwejtu do 15 stycznia 1991 roku -Irak w tym czasie był popierany tylko przez Jemen, Jordanię i Organizację Wyzwolenia Palestyny (ZSRR potępił Hussajna).

 

8 sierpnia w Arabii Saudyjskiej wylądowało wówczas 4000 żołnierzy amerykańskich pod dowództwem generała Normana Schwarzkopfa, parlament Iracki dokonał zaś tym czasie aneksji Kuwejtu. 8 listopada Prezydent USA wysłał w rejon zatoki dodatkowych 100 000 żołnierzy, dwanaście dni później Hussajn odpowiedział na to, wysłaniem 250 000 irackich żołnierzy do Kuwejtu. Irak kategorycznie odmawiał wycofania się z Kuwejtu, twierdząc, iż Kuwejt jest "sztucznym państwem" (17 grudnia) już wtedy było wiadomo, że wojna jest nieuniknona tym bardziej, iż Kongres USA udzielił upoważnienia dla prezydenta USA do użycia siły przeciw Irakowi.
Hussein miał na wypadek wojny z koalicją zmobilizowaną ogromną armię - 45.000 żołnierzy - była to wówczas najsilniejsza armia na Bliskim Wschodzie, była również groźna ze względu na morale żołnierzy.

U szczytu swej potęgi, tuż przed "Pustynną Burzą" irackie wojska lądowe wraz z elitarną Gwardią Republikańską liczyły około 60 dywizji i co najmniej kilkanaście samodzielnych brygad zorganizowanych w dziesięć korpusów. Jednak należy mieć na uwadze, że ponad dwie trzecie tych sił stanowiły słabo wyszkolone, niedoposażone, często o niepełnych składach etatowych jednostki piechoty. Najbardziej wartościowym elementem armii irackiej było 10 dywizji gwardyjskich – po trzy pancerne, zmotoryzowane i zmechanizowane oraz jedna sił specjalnych.
W regularnych siłach lądowych znajdowało się kolejne 6 dywizji pancernych i 3 zmechanizowane.
Rozmieszczenie armii irackiej przebiegało w głównej mierze wzdłuż granicy kuwejcko-saudyjskiej oraz iracko-saudyjskiej, broniąc dostępu do złóż ropy naftowej. Wojska Saddama miały w Kuwejcie żołnierzy zorganizowanych w 7 dywizji pancernych: "Medina", "Adnan", "Hammurabi", "Tawakalna" i "Nabuchodonozor". W skład uzbrojenia wchodziły jeszcze czołgi, w liczbie 4280 sztuk(T-72, T-62, T-54, T-59) oraz 3100 dział (2S1 Goździk, 2S3 Akacja, M109A1 i A2 oraz AUF-1 GCT, ZSU-23-4, ZSU-57-2, 37 mm wz.39),160 śmigłowców(Mi-25, SA-342, Mi-6, Mi-8, Mi-17) 2800 transporterów(BRDM-2,AML-60,AML-90,
BMP-1,BMP-2,BTR-50, BTR-60, BTR-152, OT-62, OT-64, polskie MT-LB, M-113A1 i M113A2, EE-11 Urutu i chińskie YW0701).
Słabym punktem Iraku było lotnictwo - tylko 300 samolotów (m.in ,Tu-22 Mig-29, Su-22M3, Su-25, Mig-21, Mig-23, Mig-25, Mirage F1EQ, An-12) oraz marynarka (łącznie 200 sztuk - większość przestarzałe).



Wyparcie wojsk irackich z Kuwejtu miało obejmować dwa etapy w ramach "Pustynnej Burzy". I etapem miały być naloty powietrzne drugim zaś atak wojsk lądowych wspieranych przez siły powietrzne i morskie. Dla pierwszego etapu stworzono właśnie kryptonim "Pustynna Burza" co się tyczy drugiego etapu nazwano go "Pustynny Miecz". Do przeprowadzenia I etapu przygotowywano się bardzo skrupulatnie, zbierając dane o rozmieszczeniach wojsk irackich, posługując się przy tym, z jednej strony ludnością zamieszkującą tereny Iraku (Kurdowie, Beduini oraz szyici), z drugiej natomiast satelitą Lacross, za pomocą której rozpoznawano obiekty o wielkości 90 cm nawet przez chmury i mgłę. Każdy ruch wojsk irackich był rejestrowany na bieżąco i przesyłany do bazy zbierającej i przetwarzającej dane. Każdorazowe podniesienie się samolotu irackiego komunikowane było myśliwcom alianckim.
Brytyjskie wojska na wszelki wypadek wysłano do sąsiedniej Syrii, rządzonej przez tą samą partię Baas (Syria jednak potępiła Irak).
Do Zatoki napływały kolejne jednostki morskie koalicji : "Saratoga", "Wisconsin", "Midway", "Missouri", "America" i "Ranger". Jednostki te rozmieszczono na Morzu Arabskim, Morzu Czerwonym oraz w Zatoce Arabskiej. Obok jednostek pływających do regionu tego rozpoczęto 8 i 9 sierpnia przerzut samolotów myśliwskich, który trwał do 25 sierpnia. W tym czasie przybyły samoloty Stanów Zjednoczonych (transportowe C-5 Galaxy), Francji, Wielkiej Brytanii i pozostałych krajów sprzymierzonych. Siły zbrojne wzrastały z dnia na dzień o czym świadczyć może liczba piechoty morskiej w dniu 25 sierpnia: 15 250 żołnierzy, 123 czołgi, 425 dział natomiast liczba samolotów na dzień 11 września wyniosła 1220. Rozpoczęto blokadę morską Iraku w cieśninie Ormuz, do której przyłączyła się Rosja. Blokada Iraku i nałożone embargo przyniosło mu w pierwszym miesiącu 30 mln dolarów strat dziennie. W październiku w Arabii Saudyjskiej było już 220 000 żołnierzy. Wszystko co było potrzebne stacjonującym jednostkom transportowano drogą powietrzną lub morską z wykorzystaniem 340 samolotów transportowych i 173 statków floty amerykańskiej oraz 49 innych krajów. Jeżeli chodzi o koszt całej operacji "Pustynna Tarcza" wyniósł on do 16 stycznia 1991 roku 12, 9 miliarda dolarów. Wydanie tych pieniędzy na utrzymanie "doraźnego" pokoju w rejonie Zatoki Perskiej opłaciło się, a operacja ta spełniła pokładane w niej nadzieje. Do stacjonujących tam żołnierzy napływały kolejne jednostki.


Państwo irackie nie zgodziło się przyjąć rezolucji - dwa dni po wyznaczonym terminie czyli 17 stycznia ONZ zareagowało. Przed świtem rozpoczeła się operacja "Instant Thunder" - nalotów na Irak,które, które były częscią pustynnej burzy.
Amerykańskie bombowce (B-52, B-2 Spirit, B-1 Blancer, F-117A Nighthawk), myśliwce (AV-8B Harrier, A-10A.A7 Corsair, F-14 Tomcat, F-15, F-16, F-22), rakiety Tomahawk, helikoptery (Apache) oraz samoloty sojuszników (F1 Mirage) rozpoczeły bombardowania i niszczenie ważnych celów strategicznych w Iraku (pierwszego dnia wykonano około 2000 lotów bojowych).

 

Dowodzący połączonymi sztabami generał Collin Powell oznajmia, że rozpoczyna się operacja "Pustynna Burza".

Na granicy Arabii Saudyjskiej zgromadzono pół miliona żołnierzy pod dowództwem amerykańskiego czterogwiazdkowego generała Normana Schwarzkopfa - lubianego przez żołnierzy i nazywanego pieszczotliwie "Miś". Za każdym razem zagrzewał swoich ludzi do walki dodając wysokich morale, dzięki
jego umiejętnościom dowodzenia koalicja wiele zyskała.


Hussejn chcąc powstrzymać arabskich członków koalicji antyirackiej, chciał wciągnąć do wojny Izrael - Arabowie odmówili by wówczas walki u boku żydowskich żołnierzy. Dlatego też 18 stycznia wystrzelił 38 pocisków rakietowych typu SCUD na izraelską stolicę Tel Awiw oraz miasto Hajfa. Nie było dużych strat, jednak rozłościło to premiera Itzhaka Shamira ,który pod naciskiem Stanów Zjednoczonych, które dzień po ataku rozmieściły w Izraelu systemy rakietowe typu Patriot - odstąpił od działań wojennych.

29 stycznia rozpoczyna się nieoczekiwana bitwa o Al Wafra - kuwejckie miasto niedaleko granicy z Arabią, dwa dni później kończy się porażką irackiej 5 Dywizji Zmechanizowanej i zwycięstwem koalicji.
Wojska Koalicyjne nie podejmowało wówczas żadnych działań ofensywy lądowych - działania lotnicze i ostrzeliwanie z okrętów trwały 5 tygodni.
W tym czasie na szeroką skalę użyto jednostek specjalnych - Amerykańscy Rangersi dokonywali rajdów na tyły wroga oraz ukryci w piasku na tyłach wroga mieli za zadanie reportować o ruchach wojsk irackich i namierzać bazy SCUDów,z kolei Delta Force (SFOD-D) niszczyła i wyszukiwała rakiety SCUD oraz ochraniała razem z Special Forces Group (Zielonymi beretami) wyższych oficerów amerykańskich, brytyjska SAS miała podobne zadania.
Duże zasługi w Pustynnej Burzy mają Foki (Navy Seal) - mieli oni strategiczne zadania: rozpoznanie oraz dezinformowanie irackich wojsk - po jednej z takich operacji tuż przed ofensywą lądową ,irackie wojska przekonane o wylądowaniu marines na wschodnim wybrzeżu przegrupowały się otwierając pustą drogę amerykańskim czołgom.



24 lutego o 4:00 po kolejnym ultimatum postawionym Saddamowi o opuszczenie Kuwejtu - rozpoczeła się ofensywna operacja wojsk koalicyjnych o kryptonimie "Pustynny Miecz" ,mająca na celu ostateczne wyparcie wojsk irackich z Kuwejtu.
25 lutego jedna z rakiet SCUD uderza w koszary w miejscowości Dhahran w Arabii Saudyjskiej - ginie 28 amerykańskich żołnierzy oraz jest ponad stu rannych - była to największa jednorazowa strata koalicji podczas wojny w Zatoce Perskiej.
Posuwające się wojska koalicji bez problemu pokonywały kolejne kilometry - na każdym kroku całe irackie oddziały poddawały się masowo a ci którzy stawiali opór - ginęli.

Hussejn wiedząc o nieuchronnej porażce ogłosił 26 lutego decyzję o wycofaniu własnych wojsk z Iraku.
Uciekające na północ wojska irackie były niszczone przez samoloty i helikoptery, Amerykanie pędzili swoimi czołgami bardzo szybko, goniąc elitarną iracką Gwardię Rewolucyjną.
27 lutego o godzinie 9:00 koalicyjne wojska zajęły stolicę Kuwejtu - pierwsze weszły jednostki specjalne, później żołnierze kuwejccy i amerykańscy Marines witani przez mieszkańców inne oddziały koalicji antyirackiej zajęły dwa dni wcześniej autostradę z Basry do Kuwejtu, odcinając drogę zaopatrzeniową dla wojsk irackich - czołgi, ciężarówki, transportery opancerzone stworzyły gigantyczne korki na autostradzie do Basry.
Tę sytuację natychmiast wykorzystały wojska koalicji; w bombardowaniach zginęły tysiące irackich żołnierzy, a droga do Basry zyskała miano Autostrady Śmierci.

Kuwejt został zajęty w 100 godzin, 28 lutego o 21:00 Prezydent USA- przywódca koalicji antyirackiej ogłosił zawieszenie broni do 4 rano następnego dnia.
W Iraku oddziały koalicji brały do niewoli dziesiątki tysięcy głodnych, zmęczonych żołnierzy irackich. 2 marca zanotowano ostatnie starcie koalicji z armią iracką, tego samego dnia ONZ wydała rezolucję nr 686 nakazującą Irakowi: uwolnienie jeńców, zwrot mienia kuwejckiego oraz natychmiastowe poddanie się.
Następnego dnia podpisano zawieszenie broni w miejscowości Safwan.

 

Straty koalicji w walkach wyniosły 240 zabitych (ponad połowa Amerykanów) 776 rannych i około 200 wziętych do niewoli ,poza polem walki zginęło 207 Amerykanów, koalicja antyiracka straciła również 36 czołgów oraz 56 samolotów, większość strat koalicji wyniosła jednak przez "przyjazny ogień" czyli pomyłki własnych wojsk.
Irackie straty wyniosły około 35 000 zabitych (żołnierze i ludność cywilna), około 86 000 jeńców i około 60 000 rannych.
Straty w sprzęcie wyniosły 3847 czołgów, 1450 bojowych wozów piechoty, 2917 dział, 244 samoloty (połowa z nich uciekła do Iranu i została przejęta przez Iran jako reparacje powojenne).
I wojna w Zatoce Perskiej była wojną przełomową - po pierwsze ze względu na pierwszą większą wojnę Stanów Zjednoczonych od czasów wojny w Wietnamie, po drugie ze względu na nowe zastosowania taktyczne.
Po raz pierwszy użyto na dużą skalą komputeryzacji - cele były namierzane z dużą dokładnością, zastosowano bomby "inteligentne", zastosowano na szeroką skalę dezinformację, świat po raz pierwszy widzał wojnę na żywo.
Koalicja antyiracka wygrała dzięki wysokiej przewadze liczebnej, technicznej oraz taktycznej - Hussejn postawił na pustynne walki swojej słabej armii ,nie zastosował starej i skutecznej zasady obronnej "walk w miastach".
Mobilność i manewrowość były głównymi zaletami wojsk koalicji, które bez większych problemów niszczyły nieprzyjaciela - w przypadku walk w miastach nie można by było tego zastosować.
Podczas walk pustynnych również lepiej się sprawdza przestarzały amerykański karabin M16a2, gdyż jest bardziej celny i lepszy na duże odległośći - z AK47, które miała iracka armia było odwrotnie.
Oficerowie iraccy również popełniali banalne błędy, które wykorzystywał amerykański generał Schwarzkopf.
Wojna propagandowa nie wyszła dla Hussejna na dobre - najpierw użył cywili zagranicznych jako "żywe tarcze" dla ważnych strategicznie budynków, następnie w świat poszła informacja o roztrzaskaniu o ścianę 327 kuwejckich niemowląt przez irackich żołnierzy (później okazało się to nieprawdą), wołanie o świętą wojnę nie pomogło, gdyż Hussejn zaatakował muzułmański kraj.

Irak był "chrzestem" bojowym dla USA - czołgi najnowszej generacji M1 Abrams zaliczyły go pomyślnie udowodniając szybkość i praktyczną niezniszczalność, również same działania skomputeryzowanych sztabów z działającymi żołnierzami (po raz pierwszy użyto na wojnie noktowizorów).
Mimo, że to była krótka wojna (trwała dwa miesiące) to była to wojna bardzo gwałtowna - pewne jest tylko, że na tej wojnie ogromne znaczenie odegrał sprzęt oraz nowoczesna technologia.

opracowanie Wolczewski
skład i korekta Gargamel

Partnerzy

Shooters.pl

Americas Army

Ankieta

Czy podoba Ci się AA: Proving Grounds ?

  • Super zamierzam grać ile wlezie

    0%

  • Gra nie jest idealna ale zamierzam dać jej szansę

    0%

  • Nie podoba mi się wcale i nie zamierzam grać w AA4

    0%