AmericaArmy.pl

Ręczny karabin maszynowy M249 SAW 5.56 mm (NATO Minimi)

Pod koniec lat sześćdziesiątych i na początku lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku, armia Stanów Zjednoczonych była zmuszona dokonać wyboru nowego ręcznego karabinu maszynowego, zapewniającego dostateczną siłę ognia bez utraty manewrowości dla podstawowej jednostki taktycznej, czyli drużyny. Używane dotychczas karabiny M14a1 okazały się wyjątkowo niecelne przy prowadzeniu ognia seryjnego, co było wypadkową niewielkiego magazynka (jedynie 30 nabojów) i niskiej wagi broni. Próby zastąpienia karabinu M14a1 zmodyfikowanymi karabinami M16a1, wyposażonymi w dwójnogi, okazały się niepomyślne. Udaną konstrukcją był karabin M60 (po przeprowadzeniu licznych ulepszeń), był on jednak stanowczo za ciężki do roli, jaką usiłowano mu narzucić. W tej sytuacji US Army zdecydowała się wdrożyć program, znany później pod nazwą SAW (Squad Automatic Weapon). W latach 1972-74 zajmowano się głównie doborem właściwej amunicji dla przyszłej broni, a program praktycznie utknął w miejscu. Dopiero w 1976 roku wydano specyfikację, na podstawie której określono wymagania, jakie miała spełniać broń, w którą planowano wyposażyć oddziały armii, korpusu marines, siły powietrzne i straż wybrzeża. Specyfikacja określała, że nowa broń ma być lekkim karabinem maszynowym, przenoszonym przez jednego żołnierza, zdolnym do efektywnego ognia na dystansie do 1000 metrów, pokonującym wszelkie znane i będące wówczas w opracowaniu typy pancerzy osobistych.
Spośród czterech kandydatów (dwóch zaproponowanych przez firmy amerykańskie, jednego niemieckiego – Heckler und Koch - i belgijskiego), wybrano model pochodzący z Belgii.
Twórcą karabinu, znanego w Europie jako NATO Minimi, a w Stanach Zjednoczonych jako M249 SAW, jest belgijski konstruktor Ernest Vervier, słynny już z wcześniejszych konstrukcji. Karabin projektowano od początku lat .70 ubiegłego wieku, a pierwsze oficjalne wzmianki pojawiły się w roku 1974. Prace nad karabinem rozpoczęto jeszcze przed standaryzacją nabojów NATO, podjęte ryzyko opłaciło się jednak sowicie.

Zasada działania broni opiera się na wykorzystaniu energii gazów prochowych, odprowadzanych z przewodu lufy. Ryglowanie odbywa się poprzez obrót zamka, wymuszonego ruchem suwadła. Dzięki zastosowaniu dwuetapowego ryglowania (najpierw cofający się tłok gazowy porusza tylko suwadło, a zamek pozostaje zaryglowany), ciśnienie w komorze nabojowej spada niemal do zera, dzięki czemu ekstrakcja łuski z komory odbywa się bez żadnych przeszkód. Ruch zamka i suwadła odbywa się po dwóch prowadnicach szynowych, wskutek czego całość zespołu odrzutowego pracuje znacznie stabilniej, niż w dotychczas stosowanych rozwiązaniach. To właśnie dlatego karabin M249 znany jest z tego, że zacięcia są w nim niesłychanie rzadkie. Było to zresztą jednym z powodów, dla których wybrano właśnie tę broń.

Bardzo ciekawy jest układ zasilania w amunicję. W większości broni zmiana rodzaju zasilania wymaga pewnych modyfikacji, tymczasem w przypadku M249 wystarczy po prostu dołączyć właściwe źródło nabojów. Może to być taśma luźno zwisająca, przeźroczysty magazynek na taśmę o pojemności 100 lub 200 nabojów (tak jest w grze) lub standardowe magazynki 30-nabojowe, identyczne z tymi, jakie stosowane są w karabinie "M16". Karabin strzela z otwartego zamka, dzięki czemu wyeliminowano zjawisko samozapłonu naboju w komorze nabojowej. Do broni produkowane są dwa rodzaje lufy, z odmiennymi gwintami, przystosowane do strzelania amerykańskimi nabojami M855 lub M193 (te ostatnie obecnie tylko do szkolenia) lub belgijskimi SS109.
Produkowana jest także skrócona wersja karabinu M249, z wsuwaną kolbą i krótszą lufą. Wykorzystywana jest ona w niewielkich, zamkniętych przestrzeniach, takich jak pojazdy lub śmigłowce, czy podczas walk w trudnym terenie, jak dżungla.
Z broni można strzelać nawet w pozycji stojącej, choć jest to najmniej celna pozycja i strzelanie z niej to ostateczność. Zdecydowanie częściej strzela się z biodra lub leżąc.
Standardowo magazynki lub taśmy ładowane są nabojami M855, co piąty nabój jest natomiast pociskiem świetlnym M856, dzięki czemu można łatwo i efektywnie korygować ogień.

W broni wykorzystywane są następujące rodzaje nabojów:

M855, wykorzystywany do zwalczania siły żywej i nieopancerzonych pojazdów wroga
M193, wykorzystywany do szkolenia na strzelnicach
M856, świetlny, obserwacja ognia, zapalający, sygnałowy
M196, świetlny, szkoleniowy
M199, ćwiczebny, wykorzystywany podczas nauki obchodzenia się z bronią
M200, ślepy, szkoleniowy, wykorzystywany, gdy niezbędna jest symulacja prawdziwego strzału.

W grze zdecydowanie przesadzono z odrzutem broni. Według wielu żołnierzy US Army, wypowiadających się na oficjalnym forum gry, odrzut broni w rzeczywistości jest bardzo niewielki, możliwe jest prowadzenie bardzo celnego ognia seryjnego. Zdecydowanie bliższy realizmowi jest model M249 przedstawiony w grze Ghost Recon.

Zadanie podstawowe: ręczny karabin maszynowy
Producent: Fabrique Nationale Manufacturing, Inc.
Długość: 103,81 cm
Waga:
Z dwójnogiem i narzędziami: 6,88 kg
Magazynek 200 nabojowy: 3,14 kg
Magazynek 30 nabojowy: 0,49 kg
Kaliber: 5,56mm
Maksymalny zasięg skuteczny: 1000 metrów dla celu powierzchniowego
Odległość strzału maksymalnego: 3600 metrów
Szybkostrzelność:
Ogień ciągły: 725 strzałów na minutę
Krótkie serie: 85 strzałów na minutę
Prędkość wylotowa pocisku: ok. 915 metrów na sekundę
Cena: 4087 USD

Na podstawie książki Automatyczna broń strzelecka Stanisława Kochańskiego, witryny www.fas.org, artykułu Petera G. Kokalisa z sierpniowego numeru miesięcznika Soldier of Fortune z 1982 roku, oraz informacji własnych, opracował: Inkub