AmericaArmy.pl

Multiple Integrated Laser Engagement System (MILES) to narzędzie szkoleniowe, dzięki któremu żołnierze, biorący udział w ćwiczeniach, mają wrażenie uczestniczenia w prawdziwej walce. MILES umożliwia prowadzenie realistycznych walk ogniowych, dzięki wykorzystaniu nieszkodliwych dla oka laserowych „kul”. Każdy żołnierz i pojazd, uczestniczący w ćwiczeniach, wyposażony jest w system wykrywania trafień, który zajmuje się także oceną skutków zarejestrowanego trafienia. Broń żołnierzy i uzbrojenie pojazdów wyposażone jest w transmitery laserowe, wiernie symulujące zasięg i skuteczność danej broni. Szkolenia z wykorzystaniem systemu MILES przyczyniły się do drastycznego zwiększenia gotowości i skuteczności bojowej oddziałów zbrojnych.

Żołnierze wykorzystują system MILES głównie w trakcie symulowanych starć zbrojnych na poziomie od drużyny do brygady. Zadaniem systemu jest symulowanie strzałów i ich skutków. W system MILES można wyposażyć czołg M1 Abrams, transporter opancerzony Bradley, transporter opancerzony M113, pojazdy kołowe i inne pojazdy, pozbawione uzbrojenia strzeleckiego. Podstawowy system MILES montowany jest także na broni przeciwpancernej, karabinach maszynowych, karabinach i wyposażeniu pomocniczym, takim jak pistolety, którymi podczas ćwiczeń posługują się obserwatorzy.

Kiedy system MILES wykryje dźwięk wystrzelanego naboju „ślepego”, laserowy transmiter wysyła symulowaną „kulę” laserową. MILES „strzela” zakodowanymi promieniami laserowymi, które wykrywane są przez odpowiednie detektory noszone przez żołnierzy na specjalnych pasach na mundurze lub zamontowane na pojazdach. Kiedy promień lasera trafia detektor, urządzenie decyduje, czy było to „trafienie” śmiertelne, czy też symulowany pocisk przeleciał w bliskiej odległości. Detektory potrafią odróżniać źródło, z którego wystrzelono promień. Na przykład, promień laserowy, wystrzelony przez żołnierza posługującego się karabinem M16, nie zostanie zarejestrowany przez detektor, umieszczony na pojeździe pancernym.

System MILES można zamontować na pojazdach bojowych, takich jak czołg M1 Abrams, jak i na rozmaitych pojazdach wsparcia. Jest to możliwe dzięki wykorzystaniu właściwych dla każdego pojazdu zestawów VDD (Vehicle Detection Device). W skład takiego zestawu wchodzi konsola VDD, montowana we wnętrzu pojazdu (jej zadaniem jest dekodowanie sygnałów), a także zestaw SAWE, zajmujący się dekodowaniem oceną zniszczeń wywołanych przez ostrzał pośredni i miny. Konsola zawiera odbiornik GPS, który podaje systemowi aktualne koordynaty terenowe. Lokalizacja w terenie, a także wysyłanie raportów o ostrzale bezpośrednim i pośrednim realizowane jest przez moduł DCI, montowany także wewnątrz pojazdu. Na zewnątrz mocowane są natomiast pasy z detektorami. Z zewnątrz widoczne są także anteny odbiornika GPS i modułu DCI.

Oryginalny system MILES opracowano na początku lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku, wykorzystując do tego szczytowe osiągnięcia technologii tamtego okresu. Przez dwadzieścia lat, jakie upłynęło od tego czasu, system MILES zestarzał się jednak technologicznie. Obecnie na wolnym rynku nie można nawet kupić części zapasowych. Stary system miał także istotne ograniczenia, z których najpoważniejszym był brak możliwości zapisu przebiegu walki.

Chcąc wyeliminować te niedogodności i wykorzystać nowe technologie, w 1993 roku zaczęto opracowywać nowy program MILES, nazwany MILES 2000. Wykorzystuje on najnowsze rozwiązania techniczne, umożliwia prowadzenie pełnego zapisu wydarzeń, jest także znacznie odporniejszy na warunki atmosferyczne i wstrząsy. Docelowo w system MILES 2000 mają zostać wyposażone wszystkie ośrodki szkolenia i poligony armii USA.

Na podstawie materiałów fas.org opracował: Inkub