Powstanie sygnału Taps

2009-08-13 21:22:09

Spośród wszystkich wojskowych Trębacz armii USA odgrywający sygnał Taps na cmentarzu wojskowym w Arlington.
sygnałów granych na trąbce, żaden nie jest tak łatwo rozpoznawany, nie budzi też takich emocji jak Taps. Melodia zapada w pamięć a historia powstania tego sygnału budzi pewne kontrowersje. W armii brytyjskiej wykorzystywany jest podobny sygnał, znany jako Ostatni Posterunek, odgrywa się go nad grobami żołnierzy od 1885. Taps jest jednak unikatowy, w armii USA gra się go podczas pogrzebów, składania wieńców i uroczystości związanych z uhonorowaniem pamięci weteranów.

Aż do wojny secesyjnej piechota wykorzystywała sygnał Gaszenie Świateł, opisany w podręczniku Taktyka Silasa Casey'a (1801-1882). Sygnał zapożyczono od Francuzów. Muzykę do Taps zmienił generał Unii Daniel Butterfield w lipcu 1862 roku. Zmieniony sygnał grano w dowodzonej przez niego trzeciej brygadzie pierwszej dywizji piątego korpusu armii Potomaku.

Daniel Adams Butterfield (urodzony 31 października 1831, zmarł 17 lipca 1901) pochodził z Utica w stanie Nowy Jork. Ukończył Union College w Schenectady. Kiedy wybuchła wojna domowa był wschodnim superintendentem American Express Company w Nowym Jorku. Pomimo braku doświadczenia wojskowego, szybko awansował. Początkowo był pułkownikiem 12 pułku nowojorskiej milicji stanowej, później awansowano go do stopnia generała brygady, objął dowództwo nad brygadą V korpusu armii Potomaku. 12 pułk służył w Dolinie Shenandoah w trakcie kampanii Bull Run. W trakcie kampanii półwyspowej Butterfield odznaczył się w walce, kiedy podczas bitwy o Gaines Mill, pomimo odniesionej rany, zdobył sztandar 3 pułku z Pensylwanii i w krytycznym momencie bitwy zebrał swój rozproszony oddział. Lata później został za ten bohaterski czyn nagrodzony Medalem Honoru.

Tradycja mówi, że generał Butterfield był niezadowolony z sygnału  Gaszenie Świateł, uważał, że jest on zbyt formalny jak na ogłoszenie końca dnia. Z pomocą trębacza brygady, Olivera Wilcoxa Nortona, Butterfield napisał Taps, by uhonorować w ten sposób swoich żołnierzy. Miało to miejsce w obozie w Harrison's Landing, w Wirginii, po bitwie Siedmiodniowej, która miała miejsce w 1862 roku. Sygnał, zagrany w lipcową noc 1862, wkrótce rozpowszechnił się we wszystkich jednostkach armii Unii, używali go nawet Konfederaci. Po zakończeniu wojny Taps uzyskał status oficjalnego sygnału.

Wyjątkowo romantyczna historia skomponowania przez  Butterfielda sygnału ujrzała światło dzienne w 1898 roku, w opublikowanym latem  tego roku artykule. Sierpniowe wydanie Century Magazine zawierało artykuł „Trąbka w obozie i bitwie” autorstwa Gustava Kobbe’a, historyka muzyki i krytyka. Opisał on pochodzenie sygnałów na trąbkę z czasów Wojny Secesyjnej, zaś w odniesieniu do Taps, napisał: Omawiając sygnały na trąbkę specjalnie ominąłem jeden, który wydaje się najbardziej odpowiedni dla zamknięcia tego artykułu, gdyż sygnał ten kończy dzień żołnierza. Gaszenie Świateł. Nie udało mi się znaleźć śladów tego sygnału w żadnym innym rodzaju sił zbrojnych. Prawdopodobnie zawdzięczamy go majorowi Seymourowi, który dał nam najpiękniejsze ze wszystkich sygnałów na trąbkę.

Kobbe używał jako źródła armijnej instrukcji taktyki piechoty autorstwa generała majora Emory’ego Upton’a z 1867 roku (uaktualniona w 1874). Sygnały na trąbkę w instrukcji zostały zebrane przez majora (później generała) Truman’a Seymour’a z 5-ego pułku artylerii. W owych pozycjach Taps określa się jako Gaszenie Świateł, gdyż zastąpił on Gaszenie Świateł, które nie podobało się Butterfieldowi. Nazwa sygnału została zmieniona dopiero później, aczkolwiek inne instrukcje zaczęły używać tytułu Taps, gdyż pod takim znała go większość żołnierzy. Ponieważ Seymour był odpowiedzialny za muzykę w instrukcjach armii, Kobbe przyjął, że to on napisał sygnał. Niezdolność Kobbe’a do odtworzenia pochodzenia Gaszenia Świateł (Taps) sprowokowała Oliviera W. Nortona do napisania listu, w którym stwierdził, że wie jak powstał sygnał i kto pierwszy go wykonał. Norton napisał:

Chicago, 8 sierpień, 1898
Artykuł  pana Gustav’a Kobbe’a o sygnałach na trąbkę w sierpniowym wydaniu Century bardzo mnie zainteresował. Pan Kobbe twierdzi, ze nie był zdolny odtworzyć pochodzenia sygnału znanego dziś jako Taps lub Idź Spać, jak powszechnie nazywają go żołnierze. Ponieważ ja również nie potrafię podać pochodzenia tego sygnału, myślę, że następujące oświadczenie może być ciekawe dla pana Kobbe’a i waszych czytelników. Podczas wczesnej fazy wojny secesyjnej byłem trębaczem w dowództwie Brygady Butterfielda, Dywizja Merolla, Korpus Fitz-Johna Portera, Armia Potomaku. Do lipca 1862 roku sygnał piechoty na capstrzyk zawarty był w podręczniku taktyki Casey’a. Sygnał ten, jak pisze pan Kobbe, został pożyczony od Francuzów. Pewnego dnia, wkrótce po bitwie Siedmiodniowej, gdy Armia Potomaku rozłożyła się obozem w okolicy Harrison’s Landing, generał Daniel Butterfield, wówczas dowodzący naszą brygadą, posłał po mnie i pokazał trochę nut na pięciolinii, narysowanej ołówkiem na odwrocie koperty. Poprosił abym zagrał je na mojej trąbce. Zagrałem kilkukrotnie, tak jak było zapisane. Generał zmienił nieco zapis, wydłużając niektóre nuty a skracając inne, lecz pozostawiając melodię taką, jaką pierwotnie mi pokazał. Gdy osiągnęła zadowalający stan, rozkazał mi grać odtąd ten sygnał na capstrzyk zamiast regulaminowego. Muzyka brzmiała pięknie w tą spokojną, letnią noc i była słyszana daleko poza terenem naszej brygady.  Następnego dnia zostałem odwiedzony przez kilku trębaczy z sąsiednich brygad, proszących o kopie muzyki, które chętnie udostępniłem. Wydaje mi się, że nie został wydany żaden ogólny rozkaz zatwierdzający zamianę sygnałów, lecz ponieważ każdy z dowódców brygad, w mało ważnych sprawach, kierował się własnym sądem, sygnał stopniowo przyjął się w całej Armii Potomaku. Powiedziano mi, że sygnał rozprzestrzenił się na zachodnie armie poprzez 11 i 12
Korpus, oddelegowane pod Chattanooga jesienią 1863 roku. Przyjął się tam bardzo szybko. Nie wypytywałem wówczas generała Butterfielda, ale ze sposobu w jaki sygnał mi przedstawiono, nie mam wątpliwości, że skomponował  go on w swym namiocie pod Harrison s Landing.  Wydaje mi się, ze generał Butterfield mieszka w Cold Spring, stan Nowy York. Jeżeli wywołałem zainteresowanie i zamiar napisania do niego, jestem pewien że potwierdzi on moje oświadczenie. - Oliver W. Norton

 Redaktor, zgodnie z sugestią Nortona, napisał do Butterfielda. Odpowiadając na zapytanie redaktora magazynu Century, generał Butterfield, mieszkający w Gragside, Cold Spring, napisał dnia 31 sierpnia 1898:

 Jeśli dobrze pamiętam, oświadczenie Nortona , z 83’ego Pa., dotyczące sygnałów na trąbkę jest zasadniczo prawdziwe. List jego pozostawia wrażenie, że osobiście ułożyłem melodię sygnału. Prawdą jest, że potrafiłem dać sygnał trąbką sygnałową, co było niezbędną częścią wiedzy wojskowej i obowiązkiem dla oficera dowodzącego regimentem bądź brygadą. Zdobyłem tą wiedzę jako dowódca brygady. Skomponowałem sygnał dla mojej brygady, który poprzedzał jakiekolwiek sygnały, bądź rozkazy, skierowane jedynie do mojej brygady. Było to bardzo użyteczne i efektywne w marszu oraz w bitwie. Dzięki temu w każdej chwili podczas marszu, mogłem wydać rozkaz całej mojej jednostce, rozciągającej się wzdłuż drogi na ponad mile, by wchodzący w jej skład żołnierze zatrzymali się i położyli oraz powstali i ruszyli dokładnie w tym samym momencie. Podczas bitwy mogłem dzięki temu ruszyć równo w szyku liniowym, atakować itd. Oszczędzało to siły. Ludzie raczej lubili ten sygnał i zaczęli śpiewać moje nazwisko pod jego melodię. Były to trzy nuty i humorystyczne powtórzenie na końcu. Nie potrafię pisać nut, lecz poprosiłem żonę by spisała je z tego, co jej wygwizdywałem. Ludzie mogli śpiewać „Dan, Dan, Dan, Butterfield, Butterfield" do melodii, gdy grano sygnał. Później , w bitwie, w męczących okolicznościach bądź w obliczu trudności, czasem śpiewali "Damn, Damn, Damn, Butterfield, Butterfield" (Przeklęty/Cholerny Butterfield).
Sygnał na capstrzyk nie brzmiał tak miękko i melodycznie jak powinien, więc wezwałem kogoś, kto potrafił zapisać muzykę i wprowadzić zmiany w sygnale, aż brzmiał tak jak chciałem. Wtedy, jak pisze Norton, doszlifowałem brzmienie, bez posiadania zdolności do zapisu nut, ani znajomości nazwy choćby jednej z nich. Po prostu na słuch ułożyłem sygnał w sposób, jaki opisuje Norton. Nie przypominam go sobie w związku z tą sprawą, lecz jego opowieść jest zasadniczo poprawna. Czy wyświadczycie mi przysługę i wyślecie do Nortona maszynową kopię tego listu? Nie posiadam maszyny do pisania. – Daniel Butterfield.

Ogólnie historia powstania Taps wydaje się prawdziwa. W rzeczywistości wiele artykułów napisanych na temat Taps cytuje ją jako początek powiązania Butterfielda z sygnałem. Z pewnością Butterfield nigdy nie przestał twierdzić, że jego zasługą jest skomponowanie sygnału i nie było tak, gdy ukazał się artykuł w Century, który wydobył pochodzenie Taps na światło dzienne.   

Istnieją jednak znaczące różnice w opowieściach Butterfielda i Nortona. Norton twierdzi, że muzyka pokazana mu tamtej nocy przez Butterfield’a była zapisana na kopercie, podczas gdy Butterfield nie potrafił ani odczytywać ani zapisywać nut! Również słowa Butterfielda wydają się sugerować, że nie skomponował on melodii w obecności Nortona, lecz przerobił już istniejącą. Jako dowódca brygady znał się na sygnałach potrzebnych do przekazywania rozkazów oddziałom. Wszyscy oficerowie w owym czasie musieli znać sygnały i oczekiwano, że będą potrafili zagrać je na trąbce. Butterfield niczym się nie wyróżniał – potrafił zagrać na trąbce lecz nie umiał odczytać muzyki z nut. Jako pułkownik 12 Pułku stanu Nowy York, przed wojną, rozkazał swoim ludziom bardzo dokładnie zapoznać się z sygnałami i musztrą.

Co mogło wpłynąć na różnice w opowieściach? Moje badania wskazują, że Butterfield nie skomponował Taps, lecz, w rzeczywistości, przerobił istniejący wcześniej sygnał na trąbkę. Dla wielu brzmi to jak bluźnierstwo, jednak faktem jest, że Taps istniał we wczesnej wersji jako sygnał Tattoo. Armia używała Tattoo jako jednego z  sygnałów końca dnia, wzywających do rozpoczęcia przygotowań do spoczynku. Sygnał był wykorzystywany do zawiadamiania żołnierzy, że czas skończyć wieczorne picie i powrócić do garnizonu. Był grany na godzinę przed ostatnim sygnałem, oznaczającym wygaszenie wszystkich ogni i świateł. Tą wczesną wersję można odnaleźć w trzech instrukcjach: Winfielda Scotta (1786-1866) z 1835 roku, Samuela Coopera (1798-1876) z 1836 roku oraz Williama Gilhama (1819?-1872) z 1861 roku. Sygnał ten, określany jako Scott Tattoo, był w użyciu w latach 1835-1860. Druga wersja weszła w użycie tuż przed wojną secesyjną i była w użyciu przez całą wojnę, zastępując Scott Tattoo.

Przekazany przez Nortona fakt skomponowania Taps przez Butterfielda nie może być poddany w wątpliwość. Trębacz przekazał wydarzenia tak, jak je zapamiętał. Jego wniosek, że Butterfield napisał Taps, może zostać wyjaśniony przez istnienie drugiego Tattoo. Jest bardzo możliwe, że drugie Tattoo, wraz z następującym Wygaszeniem Świateł (pierwsze osiem taktów dzisiejszego Tattoo), były grane przez Nortona w ciągu wojny. Generał Daniel Butterfield, który przerobił istniejący wcześniej sygnał Tatoo, tworząc z niego Taps.

Wydaje się prawdopodobne, że oba sygnały na zakończenie żołnierskiego dnia były grane po obu stronach konfliktu. Wydaje się oczywiste, że Norton nie znał wcześniejszego Tattoo, gdyż inaczej natychmiast rozpoznałby je w namiocie Butterfielda. Przyjrzyjmy się wydarzeniom tamtego wieczora. Norton przybył do namiotu Butterfielda i zagrał z nut zapisanych na kopercie. „Generał zmienił nieco zapis, wydłużając niektóre nuty a skracając inne, lecz pozostawiając melodię taką, jaką pierwotnie mi pokazał.” Jeżeli połączy się to oświadczenie z melodią dzisiejszego Taps, okaże się, że jest to dokładnie to, co zmieniło wczesne Tattoo (Scotta) w Taps. Butterfield, jak już wspomniano, był przed wojną pułkownikiem. W swoim Ogólnym Rozkazie nr 1, wydanym 7-ego grudnia 1859 roku, nakazał: Od oficerów i podoficerów oczekuje się dokładnego zapoznania się z pierwszymi trzydziestoma stronami pierwszego tomu podręcznika taktyki Scotta oraz gotowości do odpowiedzi na szczegółowe pytania dotyczące powyższych instrukcji musztry. Podręcznik taktyki Scotta zawiera sygnały na trąbkę, które Butterfield musiał znać i używać.

Jeżeli Butterfield używał powyższego wydawnictwa do nauki musztry, prawdopodobne jest, że używał również zawartego w nim zestawu sygnałów. Wreszcie, trudno uwierzyć, by Butterfield skomponował cokolwiek owego sierpnia, tuż po bitwie siedmiodniowej, w której Armia Potomaku została mocno poharatana przez Armię Północnej Wirginii generała Lee. Po obu stronach padło ponad dwadzieścia sześć tysięcy zabitych. Dwudziestego siódmego lipca, w bitwie pod Gaines Mill, Butterfield stracił ponad 600 ludzi oraz sam został ranny. W zaduchu i wilgoci, pośród błota, komarów, dyzenterii, tyfusu i ogólnie w okropnych warunkach do życia, jakie panują tam na początku sierpnia, trudno sobie wyobrazić, aby można było cokolwiek napisać.

Dla zachowania prawdy historycznej należy zaznaczyć, że generał Butterfield nie był osobą, która skomponowała Taps, jego zasługa to przerobienie wcześniejszego sygnału tak, że powstał nowy, dziś znany jako Taps. Powyższe stwierdzenia nie ma na celu odebranie mu jakichkolwiek zasług, a jedynie ustalenie historycznego porządku. Po kampanii półwyspowej Buterrfield walczył w drugiej bitwie pod Bull Run, pod Antietam i w bitwie o Fredericsburg. Dzięki politycznym koneksjom oraz zdolnościom administracyjnym został awansowany do stopnia generała majora i służył jako szef sztabu Armii Potomku pod generałami Josephem Hookerem i Georgem Meadem. Pod Gettysburgiem został ranny, po czym przeniesiono go na front zachodni. Pod koniec wojny został awansowany na generała brygady (czasu wojny). Po wojnie secesyjnej został w armii, służąc jako superintendent służb werbunkowych w Nowym Jorku i jako pułkownik 5 Pułku Piechoty. W 1870 roku, po odejściu z wojska, Butterfield wrócił do pracy w American Express Company. Był odpowiedzialny za wiele oficjalnych ceremonii, w tym za pogrzeb generała Williama Tecumseha Shermana w 1889 roku. Poza związkami z Taps Butterfield stworzył również system Naszywek Korpuśnych, które poprzez charakterystyczny kształt i kolor płótna naszytego na mundur pozwalały odróżnić jednostki.

Butterfield zmarł w 1901 roku. Jego grobowiec jest jednym z najczęściej odwiedzanych i przystrajanych na cmentarzu w West Point, pomimo faktu, że generał nigdy nie uczęszczał do tej uczelni. Istnieje również pomnik Butterfielda w Nowym Jorku, niedaleko grobowca Granta. Ani na grobie, ani na pomniku nie ma wzmianki o Taps ani powiązaniach Butterfielda z powstaniem sygnału. Taps odegrano jednak podczas jego pogrzebu.

Jak sygnał powiązano z pogrzebami? Najwcześniejszym oficjalnym odniesieniem do regulaminowego użycia Taps podczas wojskowych pogrzebów są „Przepisy Musztry Piechoty Armii Amerykańskiej” z 1891 roku. Nie ma jednak wątpliwości, że sygnał pełnił taką funkcję znacznie wcześniej, pod poprzednią nazwą Wygaszenie Świateł.

Pierwsze użyciem Taps podczas pogrzebu miało miejsce podczas kampanii półwyspowej w Wirginii. Rozkazem kapitana Johna C. Tidballa z baterii A, 2 Pułku Artylerii, odegrano go podczas pogrzebu kanoniera zabitego w akcji. Ponieważ pozycje wroga znajdowały się blisko, dowódca obawiał się, że tradycyjne 3 salwy mogą wznowić walkę.

Podczas kampanii półwyspowej w 1862 roku, żołnierz z baterii Tidballa został pochowany w czasie, gdy zajmowała ona wysunięte, ukryte w lesie, pozycje. Oddanie 3 zwyczajowych salw nad grobem było niebezpieczne z powodu bliskości nieprzyjaciela, zaś kapitanowi Tidballowi odegranie Taps wydało się najbardziej uroczystym ceremoniałem, jaki mógł je zastąpić. Tak wprowadzony zwyczaj rozprzestrzenił się w Armii Potomaku i został potwierdzony rozkazem. Pułkownik James A. Moss twierdzi, że to bateria B 3-ego Pułku Artylerii jako pierwsza użyła Taps podczas wojskowego pogrzebu.

Pierwsze odegranie Taps podczas wojskowego pogrzebu jest uwiecznione na witrażu w The Chapel of the Centurion (The Old Post Chapel) w Fort Monroe w Wirginii. Okno, wykonane przez R. Geissler’a z Nowego Jorku na podstawie obrazu Sidney’a King’a, zostało odsłonięte w 1958 roku i przedstawia trębacza oraz flagę opuszczoną do połowy masztu. Obok trębacza przedstawiono chłopca z werblem, którego wnuk zakupił plantację Berkeley, na terenie której mieści się Harrison’s Landing. Miejsce powstania Taps zostało również  uwiecznione w postaci pomnika na terenie plantacji. Został on wzniesiony przez Virginia American Legion i odsłonięty 4-ego lipca 1969 roku. Samo miejsce także posiada bogatą historię, gdyż z rodziny Harrisonów z Berekeley wywodzą się Benjamin Harrison, William Henry Harrison – obaj prezydenci Stanów Zjednoczonych – oraz jeden z sygnatariuszy  Deklaracji Niepodległości.


Należy zaznaczyć, że istnieją inne historie powstania Taps. Jedna z nich opowiada o chłopcu z Północy walczącym po stronie Południa. Jego ojciec, Robert Ellison, kapitan w armii Unii, znalazł ciało syna na polu bitwy, zaś w kieszeni konfederackiego munduru nuty sygnału. Gdy generał Unii, Daniel Sickles, usłyszał tą historię rozkazał, by sygnał odegrano podczas pogrzebu chłopca. Nie istnieją dowody na poparcie tej historii, ani na istnienie kapitana Ellisona. Jak wiele innych zwyczajów, ta wzniosła tradycja kontynuowana jest po dziś dzień. Jakkolwiek Butterfield zaledwie przerobił wcześniejszy sygnał, jego rola w stworzeniu owych 24 nut daje mu poczesne miejsce w historii muzyki i wojny.

Wkrótce po pierwszym odegraniu Taps owej nocy w sierpniu 1862 roku, ułożone słowa do muzyki. Pierwszymi były „Go To Sleep, Go to Sleep.". Wraz z upływem lat powstało wiele innych wersji. Nie istnieją oficjalne słowa, lecz poniżej znajduje się kilka najpopularniejszych wersów.

Day is done, gone the sun,
From the hills, from the lake,
From the skies.
All is well, safely rest,
God is nigh.

Go to sleep, peaceful sleep,
May the soldier or sailor,
God keep.
On the land or the deep,
Safe in sleep.

Love, good night, Must thou go,
When the day, And the night
Need thee so?
All is well. Speedeth all
To their rest.

Fades the light; And afar
Goeth day, And the stars
Shineth bright,
Fare thee well; Day has gone,
Night is on.

Thanks and praise, For our days,
'Neath the sun, Neath the stars,
'Neath the sky,
As we go, This we know,
God is nigh.

Stąd można pobrać wersję audio sygnału Taps w formacie .wav (942 Kb).

Jari A. Villanueva jest starszym sierżantem w Zespole Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych w bazie Bolling, Waszyngton, DC. Jest absolwentem Peabody Conservatory and Kent State University. Obecnie pracuje nad wystawą, która zostanie otworzona na terenie Arlington National Cemetery, prowadzi badania które, mamy nadzieję, zaowocują pracą zatytułowaną: Day is Done....The History of Bugle Calls in The United States With Particular Attention To Taps.

Tłumaczenie: Wukasz

Partnerzy

Shooters.pl

Americas Army

Ankieta

Czy podoba Ci się AA: Proving Grounds ?

  • Super zamierzam grać ile wlezie

    0%

  • Gra nie jest idealna ale zamierzam dać jej szansę

    0%

  • Nie podoba mi się wcale i nie zamierzam grać w AA4

    0%