Mil Mi 24 D Krokodil (HIND D)

2009-08-15 15:39:36

Mil Mi 24 (oznaczenie NATO – HIND, potoczna nazwa w armii radzieckiej i rosyjskiej - Krokodil) powstał w wyniku analizy działań amerykańskich oddziałów w Wietnamie i opracowania własnej koncepcji śmigłowca pola walki, jakiego w chwili projektowania Mi 24 nie było jeszcze w armiach zachodnich. W armii radzieckiej rolę śmigłowca wsparcia pola walki tymczasowo pełniły uzbrojone Mi 2, Mi 4 i Mi 8, ale coraz wyraźniejsza stawała się konieczność opracowania takiej maszyny od podstaw. Dowództwo armii miało wysokie wymagania: maszyna miała zwalczać wszystkie pojazdy opancerzone będące w arsenale NATO, umocnienia i siłę żywą, dodatkowo miała przenosić żołnierzy z uzbrojeniem. Przy mało zaawansowanym radzieckim programie uzbrojenia śmigłowcowego spełnienie tych warunków było trudnym zadaniem. Przypadło ono w udziale biurze konstrukcyjnemu Mikojana Mila, które pod koniec lat 60-tych zbudowało 12 prototypów nowego śmigłowca. Oblatano go 19 września 1969 roku. Wkrótce rozpoczęła się produkcja seryjna i nowa maszyna weszła do uzbrojenia armii. Jednocześnie zaprojektowano wersje szkolna Mi-24 U pozbawioną uzbrojenia kierowanego, zostawiono jedynie uzbrojenie niekierowane. W 1971roku zaprojektowano nową wersję, oznaczoną literą D (taki właśni śmigłowiec widoczny jest w grze na mapie FARP Raid). Hind D wszedł do służby w roku 1973, usunięto w nim wiele usterek wcześniejszych wersji, przeprojektowano kadłub, zmieniono uzbrojenie.

Uzbrojenie: HIND D uzbrojony jest w wielkokalibrowy, czterolufowy karabin maszynowy systemu Gatlinga JakB 12,7mm o zasięgu praktycznym 1500 metrów, umieszczony w obrotowej kopule pod przednią częścią kadłuba LUB w dwulufowe działko GSh-30K kalibru 30 mm, o zasięgu praktycznym 4000 metrów, umieszczone na stałe po prawej stronie kadłuba. Dodatkowe uzbrojenie przenoszone jest na 6 węzłach podwieszeń na skrzydłach, dodatkowo generujących ok. 25% siły nośnej. Najbardziej typowy zestaw uzbrojenia w misji przeciwpancernej to osiem pocisków przeciwpancernych AT 6C, 750 pocisków do działka GSh-30K i dwa zasobniki S-5 z niekierowanymi rakietami kalibru 57 mm. Maszyna może także przenosić pociski przeciwpancerne AT 2C, zasobniki z niekierowanymi rakietami kalibru 80 mm S-8, dwa zasobniki z dodatkowymi działkami GSh-23L, bomby o wagomiarze 250 i 500 kg, a także zewnętrze zbiorniki paliwa. Śmigłowiec jest doskonale opancerzony, załogę chroni pancerna klatka wytrzymująca trafienia pociskami do 20mm i pancerne szyby. Wirniki są zbudowane z tytanu, o odporności identycznej z pancerzem kabiny. Ze względu na niewielką zwrotność i dość słabe silniki Mi-24 jest trudny w pilotażu i wymaga wiele wysiłku od pilota. UWAGA – śmigłowiec widoczny na mapie FARP Raid jest uzbrojony w niewłaściwy sposób – jednocześnie w działko 30 mm i wkm 12,7 mm.

Swój chrzest bojowy Mi-24D przeszedł w Afganistanie w 1979. Początkowo śmigłowce te odniosły sukces w walkach z mudżahedinami, okupiony jednak wysokimi stratami spowodowanymi niskim poziomem wyszkolenia załóg, przygotowanych do lotów nad europejskimi równinami,a nie w górzystym terenie Afganistanu. Dodatkowe kłopoty powodował klimat kraju a także warunki terenowe, wymuszające określoną taktykę wykorzystania maszyn. Straty spowodowane złym wyszkoleniem zaczęły się stopniowo zmniejszać, pojawił się jednak nowy kłopot, a mianowicie rakiety Stinger, jakie CIA masowo dostarczała afgańskiej opozycji. Rosjanie w odpowiedzi zamontowali na maszynach rozpraszacze ciepła, które co prawda zmniejszyły straty, jednocześnie jednak znacznie ograniczyły prędkość maksymalną maszyny. Na szczęście dla pilotów radzieckich większość Stingerów chybiała celu ze względu na słabe wyszkolenie uzbrojonych w nie duszmenów.
Ironią losu jest fakt, że śmigłowiec, zaprojektowany głównie jako latająca maszyna bojowa piechoty, niemal nie działał w wyznaczonej sobie roli, zamiast tego jego głównym zadaniem stało się zwalczanie sił pancernych przeciwnika, do czego był przygotowany słabiej niż jego amerykański odpowiednik, śmigłowiec UH-1 Cobra, nie mówiąc już o znacznie nowocześniejszym AH-64 Apache i AH-64D Apache Longbow.

DANE HIND D:
Kraj: ZSRR
Konstrukcja: Biuro Mikojana Mila
Producent: Zakłady w Rosvertol
Załoga: 2 (pilot i operator uzbrojenia)
Napęd: 2 turbinowe silniki Isotov TW-3-117MT (po 2200 KM każdy)
Średnica wirnika głównego: 17,3 metra (5 łopat)
Średnica wirnika ogonowego: 3,9 metra (3 łopaty)
Długość: kadłuba 17,5 metra; całkowita 21,6 metrów
Wysokość: 6,5 metra (podwozie wysunięte); 5,5 metra (podwozie schowane)
Waga: pusty 8500kg; maksymalna startowa 11,500kg; normalna startowa 11,100 kg
Wymiary ładowni: wysokość 1,2 metra; szerokość 1,5 metra
Prędkość: maksymalna 335 km/h; przelotowa-295 km/h
Zasięg: 450 km (950km z dodatkowymi zbiornikami)
Pułap praktyczny: 4500 metrów
Maksymalne wznoszenie: 15 m/s
Maksymalne przeciążenie: 1,75G
Udźwig w ładowni: 1500kg (z uzbrojeniem); 2500kg (bez uzbrojenia)
Uzbrojenie stałe: 4x wkm 12,7mm JakB-12,7 lub działko 30 mm GSh-30K
System kierowania ogniem: ATGM używający kamery telewizyjnej, laserowy wskaźnik celu FLIR, system naprowadzania pocisków Raduga-F
Wyposażenie nawigacyjne i komunikacyjne: radiokompas ARK-15M i ARK-U2; wysokościomierz RW-5; radiostacje pasma UKF i VHF.
Mi 24 D otrzymał również środki obrony pasywnej, skupione w układzie Syrena-3M (m.in. zakłócacz podczerwieni L-166V-11E Ispanka, i wyrzutnik flar ASO-2V).

Śmigłowiec używany jest w lotnictwie co najmniej 34 krajów

Źródła: www.fas.org , www.biskupin.wroc.pl/~nowak/mi24.html; Weapons Equipment Guide.
Opracował: Merkav

Partnerzy

Shooters.pl

Americas Army

Ankieta

Czy podoba Ci się AA: Proving Grounds ?

  • Super zamierzam grać ile wlezie

    0%

  • Gra nie jest idealna ale zamierzam dać jej szansę

    0%

  • Nie podoba mi się wcale i nie zamierzam grać w AA4

    0%